Bezradność

Dlaczego bezradność jest dla człowieka problemem? Dziecko! jest bezradne, zależne od innych, lecz jego niewiedzący umysł interpretuje tę zależność od innych w taki sposób, jakby stanowiło ono centrum całego świata. Dziecko myśli: "Zawsze kiedy płaczę, natychmiast przybiega moja matka. Kiedy pokażę, że jestem głodny, natychmiast przystawi mnie do piersi. Kiedy się zmoczę, wystarczy mój płacz, a ktoś zmieni mi ubranko". Dziecko żyje jak król. W rzeczywistości jest zupełnie bezradne i zależne, jego matka, ojciec, cała rodzina po maga mu przeżyć. To nie oni są zależni od dziecka, to dziecko jest zależne od nich. Jednak niewiedzący umysł dziecka interpretuje to tak. jakby stanowiło centrum całego świata, jakby świat istniał tylko dla niego. Oczywiście jego świat jest na początku bardzo mały: matka, gdzieś na marginesie ojciec - dla niego to cały świat. Rodzice kochają swoje dziecko. Dziecko staje się coraz bardziej egoistyczne. Uważa siebie za samo centrum życia. Tworzy się ego. Powstaje ono poprzez zależność i bezradność. Sytuacja jest jednak dokładnie odwrotna - nic ma powodu, by wytworzyło się ego. Ale dziecko jest zupełnie tego nieświadome, nie jest w stanie zrozumieć złożoności tej sytuacji: nic potrafi odczuwać swej bezradności. Sądzi, że jest dyktatorem. Potem usiłuje pozostać nim przez całe życie. Zostaje Napoleonem. Aleksandrem. Adolfem Hitlerem - prezydenci, premierzy, dyktatorzy są dziecinni. Próbują robić to samo. chcą być centrum całego świata. Świat powinien żyć razem z nimi i wraz z nimi umrzeć. Jest dla nich podatkiem, oni zaś są jego sensem, sam sens życia się w nich kryje.

Zobacz: powiększenie piersi