Dziecko

Dziecko naturalnie uważa taką interpretację za słuszną, albowiem gdy patrzy na nie matka, widzi w jej oczach, że jest sensem jej życia. Kiedy ojciec wraca do domu, dziecko czuje, że i dla niego jest najważniejsze. Trwa to trzy lub cztery lata - pierwsze cztery lata życia są najważniejsze; tak pełen możliwości czas już nigdy się nie powtórzy. Psycholodzy twierdza, że po pierwszych czterech latach życia dziecko jest już prawic ukształtowane. Jego wzorce zachowań są już utrwalone. Będzie je powtarzać przez całe życie, jednak istnieją one już teraz. W ciągu pierwszych siedmiu lat życia dziecka jego rozwój jest praktycznie zakończony, już nic się z nim nie stanie. Ma utrwalone wszystkie swoje nastawienia, jego ego jest ugruntowane. Teraz rusza w świat, w którym wszędzie napotka problemy, miliony problemów. Źródło wszystkiego nosi już w sobie. Gdy wychodzisz poza krąg rodziny, pojawiają się problemy. Nikt nie troszczy się o ciebie tak jak kiedyś matka, nikt nie interesuje się tobą tak jak ojciec. Wszędzie zupełna obojętność - ego czuje się zranione. Jednak wzorce zachowań są już ustalone. Bez względu na to. czy dziecko czuje się zranione czy nie. nie zdoła ich zmienić, stały się one podstawą jego istnienia. Bawiąc się z innymi dziećmi, będzie próbowało nad nimi dominować. Gdy pójdzie do szkoły, będzie ciążyć do tego samego - postara się być najlepszym uczniem, najważniejszym człowiekiem w ogóle. Dziecko wierzy, że jest najważniejsze, ale inne dzieci również tak o sobie myślą. Powstaje konflikt, każde ego walczy z każdym.

Zobacz: pozycjonowanie stron