Przypowieść

Przypowieść ta pochodzi z kręgu ludzi zen i tao. Zanim do niej przejdę, muszę powiedzieć o paru rzeczach. Taoiści i ludzie zen zawsze żartowali z Konfucjusza. Ta przypowieść jest tak naprawdę żartem. Ich zdaniem Konfucjusz to szczyt umysłu prawniczego. Jest świetnym wzorcem ego - subtelny, ugrzeczniony, kulturalny. Cała konfucjańska filozofia mówi o tym, w jaki sposób udoskonalić ego, by móc je zachować nie popadając w konflikt z innymi. Oto człowiek kulturalny. Kulturalny człowiek nigdy nie jest pokorny, kulturalny człowiek to bardzo subtelny egoista. Jest niezwykle przebiegły i sprytny. Nie włączy swojego ego w jakikolwiek związek, będzie je ukrywał i próbował pokazać, że jest bardzo pokorny. Uśmiechnie się i ukłoni, lecz ty dobrze wiesz, że jest to tylko dyplomatyczne. Konfucjusz powiada, że aby żyć w świecie, musisz istnieć wraz z innymi ego i bardzo umiejętnie przewidywać, jak powinieneś się zachowywać. W przeciwnym wypadku niepotrzebnie powstają problemy. Konfucjusz stworzył 3300 reguł, według których człowiek powinien się zachowywać. Na wszystko miał stosowne reguły: jak należy się ubierać... Spróbuj dostrzec różnicę pomiędzy umysłami taoistów i ludzi zen a konfucjańskimi, gdyż skutki tego widzimy na całym świecie: moralista różni się od człowieka religijnego. Różnica jest bardzo subtelna. Moralista stara się być pokorny, religijny człowiek jest pokorny. Moralista wszędzie udaje skromnego - jest to tylko poza, wyuczony gest.

Zobacz: akuna alveo ziola alveo